Pinoterapia w Nowym Targu

Pinoterapia, nazywana też pinopresurą, to technika terapii odruchowej, w której uciskamy i drażnimy wybrane punkty na ciele specjalnym metalowym narzędziem — pinem, czyli pinezką. Metodę opracował polski ortopeda Radosław Składowski. Najważniejsza rzecz na początek: pin pracuje uciskiem na skórę i tkanki pod nią, ale jej nie przebija.

I to jest najważniejsza cecha tej techniki. Narzędzie zostaje na powierzchni — uciska, drażni i przesuwa się po tkance, ale nie nakłuwa. Dla pacjenta to istotna różnica, bo samo słowo „pin” budzi czasem skojarzenie z nakłuwaniem. W pinoterapii nic takiego się nie dzieje: pracujemy wyłącznie z zewnątrz.

Cel jest prosty: zmniejszyć napięcie i ból w obszarach mięśniowo-powięziowych, zwłaszcza tam, gdzie są punkty spustowe — twarde, bolesne miejsca w napiętym mięśniu. Powiedzmy to wprost: pinoterapia nie ma mocnych dowodów naukowych i nie traktujemy jej jako samodzielnej metody leczniczej. To technika wspomagająca, jedna z wielu, którą stosujemy tam, gdzie badanie wskazuje, że może pomóc.

Zabieg zaczynamy od wywiadu i badania. Pytamy o historię dolegliwości, przebyte urazy, choroby i przyjmowane leki, a potem badamy ruch i napięcie tkanek, żeby znaleźć punkty wymagające pracy. Dopiero na tej podstawie wiemy, gdzie i jak pracować pinem — plan dobieramy do konkretnego przypadku, nie z szablonu.

Następnie pracujemy pinem na wybranych punktach. Narzędziem uciskamy tkankę punktowo, a w razie potrzeby drażnimy ją krótkimi, energicznymi bodźcami albo przesuwamy po powierzchni skóry. Przez cały czas pin pozostaje na zewnątrz — nie przebija skóry. Opracowanie jednego punktu trwa zwykle od kilkudziesięciu sekund do kilku minut. Pacjent często czuje w tym czasie krótkotrwały, ostry ból i pieczenie, które zwykle słabnie wraz z pracą nad danym miejscem.

Po zabiegu w miejscu pracy może pojawić się zaczerwienienie skóry utrzymujące się do kilku godzin, a u części pacjentów siniak, który zwykle ustępuje w ciągu kilku dni. Bywa też przejściowa tkliwość skóry i uczucie zmęczenia. To naturalne reakcje na drażnienie tkanek, nie powikłania.

Pinoterapii nie stosujemy w każdym stanie. Odpuszczamy ją w ciąży, przy aktywnej chorobie nowotworowej, przy zaburzeniach krzepnięcia krwi i leczeniu przeciwzakrzepowym, przy świeżym zawale serca lub zaburzeniach rytmu serca, przy padaczce, tętniakach i zakrzepicy żył głębokich, a także przy gorączce, ostrych infekcjach oraz ranach i chorobach skóry w miejscu pracy. Nie pracujemy też z osobą, która nie może świadomie wyrazić zgody na zabieg. Dlatego każdą wizytę zaczynamy od wywiadu i badania — pytamy o choroby i przyjmowane leki, zanim cokolwiek zaczniemy.